2007/Aug/03

เหงามั๊ย...คำถามที่มักถามตัวเองเสมอ

ไม่เลย....ฉันว่าชีวิตเป็นของเรา

เฮฮาไปตามภาษา..ไม่เห็นจารู้สึกเหงาเลยสักนิด

เพียงแค่เราไม่ต้องคิดถึงบางอย่างไปชั่วครู่ก้อพอ

บางอย่างที่มันทำให้เราเจ็บ

ทำให้เราเหงา

ทำให้เรารู้สึกแย่

หันมาเอาเวลาที่เหลือ

ให้กับความสุขของใจตัวเอง

วันนี้ วันที่แม้จะเหลือเพียงฉันคนเดียว

ฉันก้อไม่รู้สึกเหงาเลยสักนิด

แล้วรู้มั๊ยวันนี้คือวันอ่ะไร

วันที่ฉันคิดได้

แล้วปล่อยวางกับเรื่องราวต่างๆได้ไง

เพียงแค่ฉันหันมาให้ความสุขกับตัวเอง

ฉันก้อรู้แล้วว่าชีวิตที่มีความสุขกับการไม่มีใครบางคนเป็นเช่นไร

แม้ว่ามันยาก....แต่ใช่ว่าจาเริ่มทำไม่ได้

2007/Jul/30

ความเหงาในความเข้าใจ

เทอหายไปในความเข้าใจ

ในวันที่ฉันไม่เข้าใจเทอ

เทอกลับมองว่าฉันผิด

มองว่าฉันไม่เข้าใจเทอ

เทอหายไปในความทรงจำ

พร้อมกับคำถามมากมาย

ที่ฉันยังไม่เข้าใจคำตอบ

สายใยของใยแก้วบางๆ

ที่มันเคยเชื่อมเราเข้าหากัน

ตอนนี้มันกลับทำให้เราห่างกันไปเรื่อย

หายไป

หายไป

หายไปกับกาลเวลาที่ฉันไม่เข้าใจ

แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว

ว่า

รอ

มันทรมานแค่ไหน

ขอโทษที่ฉันละเลยในความห่วงใยของเทอ

และขอโทษนะที่ทำให้เทอรำคาญ

หลังจากนี้เรา2คนคงจะเหมือนคนที่อยู่กันบนเส้นขนาน

ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวในชีวิตเทออีก

ฉันสัญญา

ขอบคุณ

เทอที่เค้ามาทามให้ฉันเข้าใจในคำว่ารอ

ขอบคุณเทอที่คอยมอบความห่วงใยไว้ให้

ขอบคุณเสมอความทรงจำจางๆที่ทำให้ฉันคิดถึงเทอตลอด

และสุดท้ายขอบคุณเทอที่เทอลืมฉัน

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเขียนถึงเทอ

หวังเล็กๆว่าเทอคงได้อ่านและ

คิดถึงฉันบ้างก้อพอ

2007/Jul/12

บางครั้งฉันก้ออยากให้เทอ

คิดถึงฉันบ้าง

แค่นิดนึงพอก้อได้

แค่นิดนึงจิงๆ

ฉันก้อคงจะดีใจ

.......